şu güzelim dünyada benden farklı insanlar da var..

Bayram Sabahı

2009-11-30T07:05:00.000-08:00

rüyamda gördüm
8-9 yaşlarında beyaz bir çocuk
6-7 yaşlarında siyah bir çocuğa işkence ediyordu
bir kurban bayramı sabahında

sahiden allah'ım
''ne kadar çok acı var''

devamı var tabi rüyanın
kurtarıyordum siyah çocuğu beyaz çocuğun elinden
sanki bütün acılara deva bulacakmışım gibi

şadırvan

2009-11-13T14:17:00.000-08:00

300 yıl önce...
abdeste durmuş iri cüsseli bir adam
o kadar kendinden emin ki
benim yüzyılımın kendine güvensizliğinden, şüphelerinden haberi yok tabi...

V.O.B

2009-09-01T05:51:00.001-07:00

Yazim mi yazmayayaim mi diye kararsız kaldım.Çünkü vüs'at o.bener okuyordum.Öyküm bir soruyla başlayacaktı.''İslamcı olmadan müslüman olunamaz mı?'' başlığı fazla iddialı bir başlık değil mi? Bu soruyu yirmili yaşlarında bir elli yaşlarında bir adama soracaktı.Adam en iddiasız şekilde mikrofonun tuşuna basıp mikrofonu açacak ve yeni bir fikir atıyorsak ortaya biraz iddialı olacaktır diyecek ve bunu derken acaba birazcık ukalaca mıydı diye içinde geçirecekti.Sadece bu kısmını tasarlamıştım öykünün eniştemin dükkanından dışarıya bakarken.Elbette devamı gelecekti, en olmadı o an aklıma gelenleri yazıp kolaya kaçacaktım.Ne de olsa v.o.b.'den öğrenmiştim yazmadıklarımın yazdıklarımdan daha fazla alan kapladığını...

bu yazıya başlık iddialı bir olay olur

2009-08-29T07:50:00.000-07:00

bu benim bu blogtaki 3o. yazım.Yazmak hiçte insanı rahatlatan bir şey değilmiş.Aksine arka arkaya 3-5 cümle sıralayabildikten sonra bu sefer nasıl bitirecem diye sancı çekiyorsunuz.Yazmak sancı çekmektir ,evet aynen öyledir ,ciddi bir laf ettim ama öyledir.Writing hocamız bunu söylediğinde yazma serüvenimde kendime bu cümleyi şiar edineceğim ne benim ne onun aklına gelmiştir herhalde .Bu sefer hiç paragraf falan yapmayacağım, öyle aktığı gibi yazacağım.E ne diyorduk.Okuduğumuz, gördüğümüz, yaşadığımız her şeyden bir öykü apartılabileceğini söylüyorduk.Aparatma kelimesi tam içime sinmedi ama bu içime sinmeme hali hoşuma gidiyor. Okuduğum çok ciddi makalelerden bile öykü çıkarmaya çalışacağım.Aslında baya anantajlı bir durum çünkü ciddi makaleler -eğer gerçekten iyilerse- zaten önünüze hazır bir çatı koyuyor, sizin de ondan sonra yapacağınız bir kaç karakter yaratıp kendi yollarına gitmelerine saygı duymak.Formülü verdim işte bundan sonra edebiyat dünyasının beklediği yazar da ortaya çıkar ve bayrağı Orhan Pamuk'un elinden alır.Şüphesiz Orhan Pamuk aşılması zor bir burç ama ben de formülüme güveniyorum.Bakalım haklı çıkacakmıyım.Bilincim dün ne yöne doğru akmıştı hatırlamaya çalışıyorum onun için yazıya biraz ara verdim.Tabi siz okurlar yazıda ara verilen yerleri bilmiyorsunuz ama ben sizden hiçbir şey saklamayacağım söz.Aklıma yer etmiş her şey bir şekilde yazılarımda görülecektir bu da ikinci taahhüdüm olsun.Post-modern metin örneği mi veriyorum acaba bide üç kelime önceki ''mi'yi doğrumu yazdım acaba ,yine dört kelime önce ''mu''vardı ama neyse.Bir önceki cümle de içime sinmedi ama öğreniyoruz işte.Kolay edebiyatçı olunmuyor efendiler.Sıkılmaya başladım yazıyı bitiryorum biliyorum itiraz edecek gibi oldunuz ama, banane ben bitiriyorum.

KIZKARDEŞİM

2009-08-27T07:28:00.000-07:00

Sahur için kızkardeşimi uyandırdığımda fark ettim.Kitap ilk kısımlarındaki yavanlıktan yavaş yavaş kurtuluyor ve beni etkisi altına alıyordu.Daha önce çok iyi romanlar yazmış birisinin aşkı,öpüşmeyi,sevişmeyi ve ilk karşılaşmayı bu kadar yavan anlatması bilinçli bir tercihtir galiba.Kitapta bitmedi gerçi daha kitap için son söz söylenmedi yani.Ayrılık ,sevgiliden uzak olma kısımlarını daha iyi anlatmış anlayacağınız yazar.
Kızkardeşimi uyandırırken farkettim dedim ya içimdeki sıkıntıyı ,bilincin ne yöne akacağını bilemiyorsunuz.Hemen kızkardeşimi düşünmeye ,hatırlamaya başaladım.Aramızda naif diyalogları,ikimizin de duygusal ve alıngan olmasından kaynaklanan kavgaları,darılmacaları, gücenmeceleri...Yazacaklarım bu kadar. Şimdi daha önce almış olduğum iki notu buraya yazarak bitiriyorum...

Aşırı kibarlığımı ve yardımseverliğimi, alınganlığımı ve melankolikliğimi örtmek için kulllandığımı seziyordu. Ya da ben abartıyordum.Ya da bunlardan hiçbiri değildi.

Mandalinaların kabuğu çok kolay soyuluyor dedi.Onu ne kadar çok sevdiğimi farkettim.

Kırık İmgeler

2009-08-19T08:01:00.000-07:00

denizda taradı saçlarını
güçlüydü
ben öne bindim
abim arkaya
kızdım abime ona yardım etmedi diye

okumak gönüllülüktür
yazmak şart

aklıma geldi
dua ettim Tanrı'ya başına bir şey gelmesin diye
malum
aklıma gelenler ölüyordu

halbuki çok okumuştum
çok okumaktan kastınız
çok sayfa okumaksa
o değildi elbette
güzel bir kitap bitirmiştim
tek bir cümleyle özetlenmeyecek

küçük küçük hayaller kuruyorum
yararlı olduğum
ve kabullenildiğim hayaller

dağınık oda
okunmamış bir sürü şey
ve yarı uykulu ben..

hemen aklındakileri yazıya döken
bu ben miyim?

kalemle kağıd
başucumda olmalı
her an yazmaya hazır

halamın oğlunda yakalamıştım
benimkine benziyordu
kibrin ta kendisiydi

yatırmayacak
kafamdaki imgeler

kıvrak çalımlı futbolcu gibi
sarmalamış turuncu sarıyı
hayatta beni sarmalamış

2009-08-03T10:22:00.000-07:00

bir gün oturacağım klavyenin başına hiç ıkınmadan sıkılmadan bir şeyler yazabileceğim.
bu bir temenni cümlesi.
hayatında hiçbir şeyi kolaylıkla yapamamamış bir insanın temennisi.
hayatında en kolay şeyleri bile içinden çıkılmaz hale getirebilmiş birinin yazmak konusunda hiç zorlanmamasını beklemiyordunuz herhalde.
şu anda yazının biraz iyi gittiğini düşünüyor ve birazdan tutulma halinin başlayacağını çok iyi biliyor.
yazdığı birkaç cümleyi dönüp baştan tekrar okumaya başladımı bilinki bahsettiğimiz yazamama durumu başlamıştır.
bazen sırf okumamak için kendini zorlar ama nafile buda bir işe yaramayacaktır.
yazamayacaktır.insanların nasıl yazabildiği üzerine kafa patlatacaktır.hatta kızmaya başlayıp insanların yazdıkları şeyleri 3 cümleyle özetleyebileceklerini yazmanın raconuna uyduklarını bile düşünecektir.
sonra yazamama durumunun kendi kronik beceriksizliğiyle alakalı olacağını düşünecektir.bazen de yazamamasını bir gün patlayacak ve çok tanınan bir yazar olacağına bile bağlamaktadır.
kafasından yazamamasından dolayı bir sürü şey geçmektedir.bunun üzerine oturup kafa yorduğunda acaip komlike düşüncelerin içine düştüğünü farkeder ve allah'ım içine düştüğüm andan çıkmasaydım eğer delirecektim herhalde der kendi kendine.
zaten hep düşünmektedir, ömründe en çok zaman harcadığı şeydir düşünmek.
bazen çok iyi kitaplar okur ve onların verdiği heyecanla çok güzel şeyler düşünür.
hatta bazen bir kitabın sarsıntısıyla bir kaç gün boyunca kitabı düşündüğü olur.
şimdi çıkıp e bizde aynı durumlara düşebiliyoruz diyeceksiniz o da bilyor bu durumu ama sizden biraz hoşgörü bekliyor.

bugüne kadar sonlar hiç içime sinmedi bu seferde sinmedi ama bitireceğim...

bize bizden çok benzeyen adam ,william saroyan

2009-07-30T09:01:00.000-07:00

baslık bir kaybedişi anlatıyor.
bu ülkeden siyasi, ekonomik,varoluşsal sebeplerle giden herkesin bizden bir şeyler götürdüğünü anlatıyor.
saroyan da onlardan biri.
kitaplarını okuduğunuzda bir insanın içine bu kadar sevgi nasıl sığar diye düşünüyorsunuz.
amerika'dan amerika'yı yazıyor ama sanki hep ermenileri yani dönüp dolşıp anadolu'yu yazıyor.
insanlık komedisi kitabında annenin oğlu marcus'un ölümünü karşılayış şekli bizim anadolu'daki kadınların hayatın yüküne ,türlü ızdıraplara rağmen çocukları için katlanan annnelerin sabır ve tevekkül hallerine nasıl da benziyor.
hayatı boyunca ermeniliğini öyle taşımışki bu adama da ancak ermeni olmak yakışırdı diyor insan.
amerika'ya gitmiş zorunda kalmalarına,ermenilerin başına gelen felaketlere rağmen bir gram kin veya önyargı bulamıyorsunuz yazdıklarında.
hele türkiye ziyaretinde bir zamanlar yaşadıkları harabe evi gösterdiklerinde bizim her zaman anlamakta zorlanacağımız şekilde, harabe eve bakarak, bir tutam toprağı eline alarak o yıkımın,viraneliğin içinde bir şeyler bulabiliyor.
yazılan ,yapılan ,söylenen hiçbir şey boşa gitmez saroyan'ın söylediği,yazdığı,yaptığı her şey bugün kurulan dünyada anlamını bulacaktır.

2009-07-19T10:25:00.000-07:00

ince bir sızıydı benimkisi...
bir öğle yemeği sırasında televizyonun karşısındayken gelmişti...
öss ile ilgili bir haber geçiyordu...
kaybedilen yılların hayat devam ettiği için üzerine örtülen örtünün hafiften sıyrılmasaydı belki...
çok ince bir sızıydı...
kendime yakıştıramadım, kaba saba biri için çok fazla kadınsıydı...
belki de çocuksuydu yaşanılan bir sürü hengamenin içinde geçmişi acımasızca unutma alışkanlığına rağmen..
bir öğle yemeğinde televizyonun karşısında gelmişti....
kendime hala yakıştıramıyorum...

2009-07-07T08:21:00.000-07:00

bekliyordum...
endişelerimin tutsaklığında çıkışsızlığa gömülerek
birden çıkıyordu ortaya
her şeyi unutuyordum.

2009-06-23T07:03:00.000-07:00

yuzundeki tebessumu gordum.
kalabaligin ve ezan sesinin arasinda.
bana donup kendimi ilk kez istanbul'da hissettim dedi.
benim aklim hala yuzundeki tebessumdeydi.

2009-06-23T06:59:00.000-07:00

sikintisini,hosnutsuzlugunu disavurmasi cok normaldi.
hos karsilanmasi gerekirdi.
sonucta o oraya ait biri degildi.

2009-06-19T00:22:00.001-07:00

siseler devrilip kirilmisti.siseler devrilip kirildiktan hemen sonra muzik kesildi.muzigin kesilmesini siselerin kirilirken cikardigi sese yordu ama uc dakikadir kimse gelmemisti.
mecbur kasada soylerim artik dedi ve kasaya yoneldi.kasaya dogru giderken alt kattan,merdivenlerden cikan bir kadinla gozgoze geldi.bu kadinin yetkili biri olabilecegini dusundu.kasanin onune vardiginda bir kisinin odeme yaptigini gordu ve beklemeye basladi.arkadan daha demin gozgoze geldigi kadin yaklasip siselerin kiranin o mu oldugunu sordu. hemen iki kirdigini soyledi.yetkili kadin kasiyere iki sise parasini hesaba eklemesini soyledi.hos olmayan bir durumla karsi karsiya oldugunu dusundu bir an ozellikle kasiyerle gozgoze geldigi an ,hos kasiyerinde pek ciddiye alinmamasi gereken biri oldugunu biliyordu.

2009-06-19T00:04:00.000-07:00

ilk vizenin aciklandigi dersten sonra itirazimi abarttiysam ozur dilarim demistim.
kolay oldugu dusunulen sinavin sonuclari bircok kisiyi yine deli ettikten sonra finalin kolay olmayacagini soyledi ben de kolay olmasin zaten dedim.
bana donup cok konusuyorsun dedi.
kesinlikle kindar biri.

Karsilasma

2009-05-11T05:37:00.000-07:00

sesim fazla cikmisti farkinda olmadan,kaba cikmisti.
paramin hepsini pasoya yatirmasindan korktugum icin belki de.
yuzume ters ters bakti.parayi pasoya yatirirken ozur dilerim dedim.
afalamisti,yuzume tebesumle bakip'' musteri her zaman haklidir derler'' dedi.
beklenmedik jestim onu yumusatmisti ama tamamen teslim olmamisti ''derler'' diyerek

2009-03-25T08:14:00.000-07:00

Kalabalığın içinden bana yöneldiğini farkettim
yanıma vardı ve bana bakarak ''bu bilmiyordur'' dedi
ve yoluna devam etti.
Kimbilir hangi düşüncenin,endişenin içindeydi.
bir başkasına doğru yöneldiğini ve hatta o kişinin
duyacağı şekilde sesli konuştuğunun bile farkında değildi.
Kısa bir süre arkasından baktım.
neydi acaba yüzüme bakarak varmak istediği yeri bilemeyeciğimi
düşündüren şey?
ben de o an bulunduğu yerin yabancısıymışım gibi mi görünüyordum?
yoksa kendi güvensizliğinin veya ulaşamama endişesinin onu istediği gibi
yönlendirmesine mi teslim olmuştu.
Yoluma devam ettim...

NAMIK KEMAL

2009-03-16T05:47:00.000-07:00

Namık Kemal'i yazmak istiyorum.Aslında İntibah'ı yazmak istiyorum.Namık Kemal'in İntibah kitabından yola çıkarsak,Namık bana içindeki zehir oranı yüksek bir adammış gibi geldi.Kitaptaki Arap Abdullah Efendi'nin yüzünün tasviri ve Ali Bey'in Mahpeyker'i öldürdüğü sahnede insanın midesi bulanıyor.Erken dönem milliyetçiliğin ürünü olduğu belli olan bütün insanı hislerden arınmış hırvat katil ve cümle arasında geçen bulgarların vahşiliğini anlatan bir yer var.

Namık Kemal'in kadınları ya kötü ya aptal Mahpeyker kötülüğü Ali Bey'in annesi ve Dilaşup aptallığı temsil ediyor.Anne ve Dilaşup Ali'nin bütün hatalarına,yargısız infazlarına ve vefasızlıklarına rağmen Ali Beye bir sitemde bile bulunmuyorlar.Hatta onun için ölüme bile gidiyorlar.

Namık Kemal erken bir anlatımla Ali Bey'in bünyesinin çocukluktan itibaren kötü yola düşmesinin kolay olduğunu söylüyor.Bunu engelleyecek olan babasının vereceği terbiye ve alacağı eğitim .Ama baba erkenden ölüyor tabi bizim Ali de haliyle hayatın ona kuracağı tuzaklar karşısında yalnız kalıyor.Hocamız derste Namık Kemal Ali'yi neden affedemiyor bir ara Mahpeyker'in elinden kurtulmuş olmasına rağmen Ali'nin Mahpeyker'in kurduğu tuzaklara yeniden düşmesine neden izin veriyor demişti.Bence bunun cevabı o dönem Osmanlı aydınlarının Osmanlının batı karşısındaki durumuna ve içeride yeni eski tartışmasının yarattığı daralmaya bir çözüm bulamayışlarından kaynaklanıyor.Bu günde buna benzer bir daralmanın içindeyiz umarım bu sefer muhabbet dilini ön plana çıkararak bu daralmayı aşacağız.

sadece bir kayalık

2009-01-23T11:33:00.000-08:00

Kafka defterlerine ve tek kağıtlara yazdığı fragmanlarından birinde kendisinden onlara kent kurmalarını isteyen insanlardan bahseder.kentin kurulması istenen alan sarp bir kayalıktır,kentin oraya kurulmaması için birçok sebep vardır.ama hayır kent kesinlikle oraya kurulmalıdır.geleneksel anlatılarda salık verilen yer orasıdır ve oraya kurulmalıdır.
Mahmud Dervişse meşhur ''kimlik kartı'' şiiirinde topraklarının yağmalanıp bir kayalıktan ibaret kaldığını söyler.hatta yağmacılar o kayalığa da göz dikmişlerdir.
bu iki alıntıyla anlatmak istediğim bir ''kayalığın'' bir halkın var olma motivasyonunu anlatırken başka bir halkın tutunabilme motivasyonunu anlatmasıdır.
Filistin topraklarında 60 yıldan fazladır yaşananları anlayabilmemiz ve yaşananlar hakkında yeni bir şeyler söyleyebilmemiz bu çok basit gerçeğin farkına varmamızdan geçiyor.
Son Gazze katliamında ve yıllardır yaşananlara baktığımızda var olma motivasyonunun yapabileceklerinin sınırının olmadığı biliyoruz.(tepelere toplanıp patlamaları izlemek ,çocukların füzeler üstüne yazılar yazmasıbunun en uç örnekleri)
onun için her ne söyleyeceksek hemen söylememiz gerektiğini düşünüyorum.söyleyeceğimiz şeyin ''kayalık'' metaforu üzerinden söylenmesi gerktiğini hissediyorum ama kafamdakileri formüle edebilmiş değilim.galiba beni aşıyor...

2009-01-18T08:55:00.000-08:00

yazmaktan uzağım kaç zamandır.gelmiyor içimden.halbuki 2-3 ay önce haftada en az iki yazı yazacağım diyip duruyordum kendime kendime.olmuyor evdeki hesap çarşıya uymuyor demeyeceğim.çünkü tam olarak bu durumdan şikayetçimiyim bilmiyorum.aslında şakayetçi olduğumu sandığım birçok şeyden memnunmuşum gibi geliyor bana.bunu düşündükten sonra yahu yoksa ben kendisiyle barışık biriyim herhalde diye umutlanasım geliyor ama biliyorum ki oda değil.her neyse sıkıldım yeter bu kadar.

ŞİDDET

2009-01-02T07:34:00.000-08:00

Yılın ilk yazısı.yeni yıla girerken umuttan falan bahsetmeyi çok isterdim.

Zeki Demirkubuz'un bir programda şiddet üzerine yaptığı yorumlar üzerine kafa yorarken Barda filmini izlemek geldi aklıma.izlemesi zor bir film tabi.şu anda yazarken bile baya zorlanıyorum.

bir yerlerde okumuştum karşımıza, gazetelerde genelde 3. sayfa haberi olarak ortaya çıkan şeylerin aslında bize sadece sonucu verdiği,bir şiddet olayının hem de en sebepsiz olanının bile derinlerde bir yerlerde başladığını.

Serdar Akar'ın da derdi sebepsiz görünen şiddetin nerede ,nasıl başladığı. sebepsiz görünen şiddet yoksunlukla beraber başlıyor.başkalarının sahip olduklarına sahip olunamadığı anda başlıyor.sahip olanlara duyulan öfkeyle başlıyor.zaten filmde Nejat İşler'in bütün replikleri vermiş sahip olamamanın öfkesini.şiddet uygulayanların amacı sahip olmak değil.sadece bütün yoksunluklarının intikamını almak istiyorlar.hayatlarının sadece bir anında bir şeylere hakim olmak istiyorlar.nejat işler'in filmin bir yerinde'' bizim olduğum olduğumuz yerde olan her şeyin sebebi biziz'' demesi bu hakim olabilme durumunu çok iyi anlatıyor.buda şiddetin sebepsiz olmadığını anlamamızı sağlıyor.bu arada anlamak ta kabul etmek anlamına gelmiyor.

yazıyı bitirirken söyleyeceğim şey hiçbir şiddet sebepsiz değildir olabilir ancak.

oblomovluk zamanı

2008-12-24T06:21:00.000-08:00

evet bu günlerde yine her şeyden sıkıldığım, herşeyin benim için anlamını yitirdiği, bol bol uyuduğum ,okula gitmediğim, evden dışarı çıkmadığım zaman diliminden geçiyorum.
tahminim üzere senenin bu günlerinde yani kışın kendini yavaş yavaş hissetirmeye başladığı,ay olarak Kasım Aralık aylarına denk gelen bir zaman diliminde bu buhrana kapılıyorum.
okul dışında çok fazla kayıp yaşamıyorum.(haliyle okula gitmeyince derslerden kalıyorum.)biraz da agresifleşme nöbetlerim tutuyor onlarda dediğim gibi 1 veya 2 'yi geçmez.
bir günüm genelde öğleden sonra yataktan çıkmak,günlük gazeteyi okumak,biraz kitap karıştırmak,biraz müzik dinlemek, gece geç saatlere kadar televizyon seyretmek ve en sonunda da uyuyarak geçiyor.çok az dışarı çıkıyorum belki sadece gazete almak için çıktığım günler hatta hiç çıkmadığım günler de var.üstüne üstlük birtakım hikayeler yaşamak için dışarı çıkmanın , insanlarla temas halinde olmanın şart olduğunu düşünen biriyim ben. her şeyden sıkıldığım bir zaman diliminde ne hikayesi be kardeşim diyor içimdeki sıkkın ses.oblomovluk halimin tavan yaptığı günler bunlar.elbette geçer.

ha bu arada kendime bir hedef koydum artık bir haftayı belli sayıda yazı yazarak geçirmeye çalışacağım.malum yazmayı sürekli hale getirmem lazım.

Özür Diliyorum

2008-12-18T06:50:00.000-08:00

özür dileme kampanyası başladı.ben de imza attım.kimsenin umurunda değil ama ben de niye imza attığımı yazim buralara.
Talat ,Enver ve dönemin diğer ittihatçılarının bugün hala vicdanlarda mahkum edilememiş olması bile özür dilemek için yeterli ir sebeptir.evet sadece bu sebepten dolayı bile bugün dünyanın her yerinde yaşayan Ermeni kardeşlerime özür borcum var.
ikincisi ben öldürmedim ki veya atalarım bu işe karışmadı ki söylemi.bu aleni vicdani kolaycılık.bu ülkenin nüfuz cüzdanını taşıyacaksın,bu ülkenin yurttaşı olacaksın,bu ülkenin derdiyle yanıp daha güzel,yaşanılası bir ülke olması için kendince birtakım çabaların olacak ve bir zamanlar bir sürü gözün ve vicdanın önünde yapılan zulmden kendini hiç sorumlu tutmayacaksın.1915 olaylarından,dersim olaylarından, 6-7 olaylarından, maraş,sivas,çorum katliamlarından bu ülkenin yurttaşı olarak hepimiz sorumluyuz kimse kusura bakmasın. hem kendimden yola çıkarsam bu olayların bir çoğunun olduğu dönemde daha doğmamıştım veya olduğu dönemde bu olayları idrak edecek yaşta değildim.ama hrant dink cinayetinden ,malatya katliamından,rahip santoro cinayetlerinden kendimi sorumlu hissediyorum.çünkü hrant dink'e linç kampanyası yapılırken ben hiçbir şey yapmadım hatta kampanya o kadar güçlüydü ki hrant'la ilgili şüpheye bile düştüm.peki misyonerler üzerinden milliyetçilik hortlatılıp rahipler, misyonerler hedef haline getirilirken yine hiçbir şey yapmadım demek ki o kadar da masum değilim.
üçüncüsü özür dilemekten ne anladığımız.bizde özür dilemek sanki yenilmek,karşındaki karşısında küçük duruma düşmek,kaybetmekmiş gibi algılanıyor.halbuki özür dilemek acı çektiğinin,bir şeylerin vicdanını rahatsız ettiğinin ve bir başlangıç yapma isteğinin de dile getirilmesidir.bu kadar basit...

Bayram Gelmiş Neyime

2008-12-08T12:13:00.000-08:00

bayram gelmiş neyime.herhalde bu cümle sevgiliden ayrı geçirilen bayram için veya yaşanılan çok büyük bir acıdan sonra gelen bayram için kulanılmıştır.
ben de kaç bayramdır bu cümleyi kullanıyorum ama yukardaki iki anlamda da değil.bayram benim için değerini kaybetti.korkmayın nerde o eski bayramlar muhabbetine girmeyeceğim.hem o muhabbet için gencim daha.
artık bayramın ilk gününü bütün gün uyuyarak geçirebiliyorum.gitmem gereken birkaç ev, görmem gereken birkaç akraba bile çok geliyor bana.
benimkisi genel bir sıkkınlık hali.kendimi düşüncelerime teslim etmekten başka bir şey yapmıyorum.onun içinde evden çıkmamam evin içinde takılmam gerekiyor.belki uyku saati geldiğinde hiçbir şey düşünmemiş oluyorum ama evden hatta çoğu zaman yatağımdan çıkmamam lazım.bu genel sıkkınlık hali hoşuma gidiyor büyük ihtimalle.durumumun adını oblomovluk diye koymuş gonçarov.pek zengin sayılmam ama oblomovluk yapacak imkanım var işte.belki durumum sosyolojinin açıklaması gereken bir durumdur.benimle aynı durumda olan insanlar tanıyorım çünkü.bazen hırpaniliğimin sosyolojinin açıklaması gereken bir durum olduğu gelirdi aklıma.şimdi yazarken fark ettim hırpaniliğim bu genel oblomovluk durumumdan kaynaklanyor.
bu oblomovluk hali beni yıpratıyor tabi.çünkü sürekli gündelik hayatımla benim aramda bir açık var.siz gece boyunca bunu yapacam,şunu halledecem diye düşünün sonra sabah olduğunda bunu yapmaya 1 saat sonra başlarım,o bir saat geçtikten sonra bir saat sonra başlarım diye diye bütün günü öldürün.ondan sonra gece olunca da büyük kısır döngü tekrar devam etsin.
televizyon karşısında geçirilen saatler,oturmaktan popoya,yatmaktan sırta giren ağrılar.televizyon izlerken hiçbir çabaya gerek yok zaten hem birtakım düşüncelere de engel değil.yani ben ve benim gibiler için biçilmiş kaftan.belki de farkında olamadan bizi sürekli bir şeylerle meşgul etmek için uğraşan modern zamanlara direniyoruz.belki şunu diyoruz modern zamanlara madem beni sürekli bir şeylerle meşgul etmek istiyorsun.al ben sana meşgul oluyorum ama kendim istediğim şekilde.
vallahi bu bayram yazısı diye başlamıştı bu noktaya geldi.neyse bu seferlikte böyle olsun...

Dokuz Aydının Ermeni Bildirisi

2008-12-04T08:26:00.000-08:00

Türkiye Cumhuriyeti yurttaşı olan bizler, İmparatorluğun son döneminde Osmanlı Ermenilerinin uğradığı insanlık dışı felaketin tüm ağırlığını üzerimizde hissediyoruz. Ermenilerin acıları bizim acımızdır. 1915 vahşetini, insan olduğunu söyleyen hiçbir kişi inkâr edemez. Bu konuda neden ve amaç aramak nafiledir. Katılımcıları arasında olduğumuz, 23-24 Eylül 2005'te düzenlenen İstanbul Konferansı ve benzeri başka girişimlerin de gösterdiği gibi, Türkiye'de demokratikleşme süreci ilerliyor. Bu süreç, kamuoyunun bu konuda içinde bırakıldığı 90 yıllık koyu karanlığı yırtmaya adaydır. Bugün bu uğraşı verenler hâlâ vatan haini ilan edilseler, haklarında davalar açılsa, iftiralar düzenlense de, bunun Türkiye'de demokrasi mücadelesinin aşamaları olduğunu biliyoruz. Bu mücadeleyi serinkanlılık ve kararlılıkla vermeyi sürdüreceğiz. Buna karşılık, önümüzdeki günlerde Fransız parlamentosunda tartışılacak olan, 'Ermeni Soykırımını İnkâr Etmeyi Cezalandırma' yasa önerisi türünden girişimler karşısında son derece kaygılıyız. Ardındaki niyet ne olursa olsun, böyle bir yasa, tarihi ve ortak belleği sorgulama sürecine zarar verecektir. Dünyada ve Türkiye'de bu sürecin sürdürülmesi çabalarını çok daha zorlaştıracaktır. Böyle bir yasa, Fransa'da özgür tartışmayı engellemesinin yanı sıra, Türkiye'de benzer ve çok daha güçlü bir etki yapacaktır. İki farklı ve 'ulusal' bellek aynı olayı zıt algılamaya başladıkları zaman, bu kutuplaşma karşılıklı monologları daha da güçlendirir; Fransa bunu çok iyi bilmesi gereken bir ülkedir. Bu durumda herkes içgüdüsel olarak kendi takımına hak vermeye başlar. Türklerin ve Ermenilerin kısır biçimde karşı karşıya gelmelerini aşmamız, iki belleğin karşılıklı olarak birbirine aktarılması suretiyle bunun 'insani' bir diyaloğa ve ortak tarihe dönüştürmemiz gerekiyor. Bu amaca ancak ifade ve tartışma özgürlüğüyle, bilgilerin, tüm bilgilerin serbest dolaşımıyla ulaşabiliriz. İnsanlığa karşı işlenen suçlarla mücadele gibi, ifade özgürlüğü de evrensel bir ilkedir. Birinin varlığını savunmak diğerinin varlığını yok edemez. Bugün ne yazık ki taraflardan ikisi de kendi algılama tarzını diğerine aktarabilmekten acizdir. Tam tersine, bugün Fransa'da olduğu gibi, Ermeni miliyetçileri, son yıllarda Türkiye'de devletin inkârcı politikasını ülke sınırları dışına taşırmasına karşı tepki olarak, bu konuda ifade özgürlüğünü sınırlayan yasaları destekliyorlar. Bu karşılıklı inatlaşma tarafları daha sert çatışmalara sürükleme tehlikesi taşıyor. Fransa'da veya başka ülkelerde bu tür yasa tasarılarına önayak olanlar, 1915 olaylarının serbestçe tartışılmasını benzer yollarla engellemeye ve cezalandırmaya çalışan kişi ve kurumların varlığını dikkate almak zorundadır. Bu değerlendirmeleri bütün ülkelerin kamuoylarının ve özellikle Ermeni kardeşlerimizin dikkatine sunuyoruz. Kendilerini, sonuçlarının tamir edilmesi çok zor olacak bir hatayı işlememeye davet ediyoruz. (Ahmet İnsel, Baskın Oran, Elif Şafak, Etyen Mahçupyan, Halil Berktay, Hrant Dink, Murat Belge, Müge Göçek, Ragıp Zarakolu)

binbir gece masalları üzerine yaptığımız mistik,ideolojik,edebi bir muhabbetten sonra eve vardığımda karşılaştım tv'de bu bildiriyle.allah'ım gerçekten bu ülke değişiyor.artık türkiye'nin en tabu meselelerinde bile bizimle aynı fikirde olmayan insanlara tahammül etmeyi mi öğreniyoruz yavaş yavaş.bugün 21 haziran ,darbelere karşı dur de mitingindeki hissetiğim duygulara benzer duygular içindeyim.bu ülkenin değişebildiğini görüyoruz.tanrı arada bir küçük küçük kırıntılar şeklinde de olsa bize umut veriyor.bu 9 insan gözümde öyle bir biüyüdü ki hatta hala büyümeye devam ediyorlar.bide bunu kampanya haline getirip 2009 yılı boyunca devam ettireceklermiş.bazı şeyler birileri içerde olunca(olması gereken yerde) bir şeyler daha rahat yapılabiliyormuş demek ki.bugün için bu kadarı benim için çok fazla şimdi hemen ağlamak istiyorum...

2008-12-03T06:07:00.000-08:00

hani feci halde takarsınız ya bazen bir filme,şarkıya ,albüme işte ben şu anda o aşamadayım yat-kalk,duş al,yemek ye,kitap oku ama sürekli suad massi mırıldan,dinle.afrika,avrupa,ortadoğudan ortaya çıkmış melez bir müzik.direkt ruha giden bir ses rengi.walla ne zaman geçer suad massi krizim bilmiyorum...

Aidiyet Meseli

2008-12-03T04:47:00.000-08:00

annem öldüğünden beri bir yere ait değilim.evet aynen öyle annem öldüğüden beri hiçbir yerliyim.daha önce annem nereliyse ,hangi ırktansa ,hangi ülkedense ben de o ırka,şehre,ülkeye aittim şimdi hiçbir yerliyim.hiçbir yerli olmak size istediğiniz zaman istediğiniz yerli olma imkanı veriyor yani heryerli olabiliyorsunuz bu sayede.hem insanın ruhu kendinin bile tanımlayamayacağı genişlikte ne gerek kendimizi bir şehirle ,ülkeyle,ırkla sınırlamaya.hem bu ülke gibi 3 nesil önceniz farklı bir ülkeden,şehirden,ırktan,mezhepten,dinden,dilden veya bunların herhangi birinden gelirken bu tek bir şeye ait olma fetişizmine ne gerek var.ruhların bu kadar göçebeliğe alıştığı bir ülkede ,kendisinden farklı olanla sürekli bir muhabbet halindeyken kendisin tek,doğru,gerçek olduğunu iddia etmek fazlasıyla abes.sürekli kendinizin tek,doğru,gerçek olduğunu iddia etmek,iddialarınızın sürekli zamana yenik düştüğü bir dünyada fazla yorucu bir çaba değil mi?ruhlarınıza işkence etmeyi bırakın ,iddialarınıza doğrulatmak adına çok yoruyorsunuz onu çünkü.tekliğin,saflığın yüceltildiği tüm zamanlarda ölüm en sıradan hallere bürünmüşken gelin vazgeçin şu çabadan.artık tekliğin değil melezliğin yüceltildiği zamanlardayız. dünya üzerinde yaşayan bütün halkların kendi en 'tek'lerini yaratma deneyimleri oldu.bu deneyimlerin fazla yorucu olduğunu her halk farketti.yavaş yavaş bunun daha sesli söyleneceği zamanalara geliyoruz.bu aşamada birtakım deneyimlerden geçecek tabi.amerika'nın obama türkiye'nin ab deneyimi bunlara örnektir.'tek'lik uğruna ölümün kutsandığı zamanlardan melezlik uğruna hayatın kutsandığı zamanlara geldik.kimseye hakikatimizi dayatmadan muhabbet edebileceğimiz zamanlara geliyoruz yani.hepimiz için hayırlı olsun

birbirine yanma meselesi

2008-12-01T08:37:00.000-08:00

kardeşler arasına düşen ayrılığın gerçekliğinin yakıclığı hissedilerek uyanılır bir sabah.düşünülür ne zaman düştü bu ayrılık.ne zaman iki kardeş bu kadar yabancı oldu birbirine.belki daha dünyaya gelmeden girmişti kardeşler arasında bu mesafe hem mekan hem de insani açıdan. bir araya gelinen zamanlarda bile kardeşlerden birinin çok iyi bildiği bir dili diğerinin onun kadar iyi bilmemesinden ötürü bazen anlaşamamanın acısı tokat gibi iner suratlarına. söylenilen her kelimeyi tam olarak anlayamamak araya düşen ayrılığı en basit ve en yakıcı haliyle anlatır.bir arada yaşamamaktan kaynaklanan birbirine yanmama hali kardeşler arasındaki yabancılığın kanıtıdır.evet yanmama hali bu tabir arapçada vardır.tam da benim size anlttığım şu durumu anlatmak için vardır büyük ihtimalle.çok uzun zamandır yolları ayrılan insnların kan bağı olmasına rağmen birbirlerini çok az tanımaları ve çok az hatırlamaları.hayatın acımasızlığının en iyi icra olma şekillerinden biridir bu.bu ayrılık her hatıra düştüğünde iç yakar belki ama yaşanılan ilişkinin aynı şekilde devam ettirilmesini değiştirmez.bazen kardeşlerden biri düşünür belki şöyle biraz daha çaba sarf edim de en azınadan bir sonraki nesil belki bizim beceremediğimizi becerebilir diye.ama o düşüncelerin verdiği heyecan akla gelen ilk olumsuzlukta yokolup gider.vazgeçer hemen unutur düşündüklerini.çünkü çok farklı insanlardır kardeşler.belki de iki yabancı olsalar ilişkinin düzelme ihtimali varken kardeş olunduğu için düzelme ihtimali yoktur gibi gelir insanlara.belki de öyledir gerçekten.merak ediyorum açıkçası araya giren çok uzun bir ayrılıktan sonra bir araya gelen kardeşler hiç hatırlarlar mı bir zamanlar çok yabancı insanlar oldukalarını.anlamak isterim nedüşünürler ne hissederler.kaybedilen zamanların her zaman aralarında bir yabancılık kalmasına sebep olacağını bilip bunu kendilerine hatta birbirlerine itiraf edebilirler mi???

AKIL

2008-11-30T11:16:00.000-08:00

gece yatağa girdikten sonra aklıyla başbaşa kalmaktan korkanlardan mısınız? ben onlaradanım.çünkü aklımın sürekli yapmak istediği bir şeyler var.benden çok daha hızlı ilerliyor.yani anlayacağınız ona yetişmekte çok zorlanıyorum.hoş geceleyin tasarladığı hiçbir şeyi gündüz yapmıyorum.aklımla başbaşa kalmamak için çok yorulmam gerek.bedenimin çok yorulması gerek.aklımla olan mücadelemin ruhumu ihtiyarlattığını hissediyorum. tam oarak bu durumdan şikayetçimiyim, bilmiyorum.ama gündelik hayatımda bir çok şeyin yolunda gitmemesine sebep olan şeyin bu olduğunu biliyorum.

Sıkıcı Bir Günün Duygu İzlenimleri

2008-11-29T09:55:00.000-08:00

saat 2 'de uyandığım ve yağmurdan dolayı dışarı çıkamadığım ve içimdeki bulantının en yüksek seviyede olduğu bir günde yapabileceğim en iyi şeyi yaptım.zvyagintsev'in dönüş filmini seyrettim.hiçbir şeyin içimdeki bulantıdan dolayı beni dışarı çıkarmaya gücünün yetmeyeceği bir günde ,izledikten sonra hemen cafeye koşup bir şeyler karalamam gerektiğini hissettiren bir film bu.ya da evden dışarı çıkabilmek için kendime bulduğum bir bahane.bu filmde kesin bir dille ölüm var.basit ama ağır bir ölüm.olmadık yerde,olmayacak şekilde hatta komik kaçabilecek bir şekilde. aniden sarsan,kabullenilmesinde zorluk çekilen bir ölüm.kabukların kırılıp bir ilişkiye başlama ihtimali varken ansızın ölüm giriyor ve her şeyi soru işaretlerine boğup gidiyor.belki de zvyagintsev insanların zaman kaybetmemesi gerektiğini anlatıyor belki de ben bunu anlamak istiyorum...

Yazmaya Meraklandım Hemen Bloglandım

2008-11-28T10:42:00.000-08:00

evet ayne öyle artık yazmaktan kaçmamam gerektiğini anlayalı ve yazmama inadımın son anına geldiğimin resmidir bu.Tıpkı artık yıkılmaktan başka bir şansı kalmamış Berlin Duvarının yıkılışı gibi bir şey bu.Umarım hepimiz için hayırlı olur vesselam...